Իշխանության վերջին խաղաքարտը. պատերազմի սարսափը՝ որպես ընտրական տակտիկա

Այս հարցազրույցում մանրամասն վերլուծվում է հայ-ռուսական հարաբերությունների ներկա ճգնաժամային փուլը՝ այն որակելով որպես «ջրբաժանի պահ»։ Ըստ բանախոսի՝ Ռուսաստանն այլևս չի սահմանափակվում միայն իշխանությունների հետ փակ բանակցություններով և սկսել է բաց տեքստով հաղորդակցվել հայ ժողովրդի հետ՝ ներկայացնելով այն տնտեսական ու անվտանգային գինը, որը Հայաստանը ստիպված կլինի վճարել արտաքին քաղաքական վեկտորի փոփոխության դեպքում։ Շեշտվում է, որ Մոսկվան փաստացի մեղադրում է Երևանին նախկինում ձեռք բերված եռակողմ պայմանավորվածություններից շեղվելու և տարածաշրջան արևմտյան ուժերին ներգրավելու մեջ, ինչը սրում է իրավիճակը թե՛ էներգետիկ, թե՛ լոգիստիկ հարցերում։

Զուգահեռաբար անդրադառնալով ներքաղաքական իրադարձություններին՝ բանախոսը խիստ քննադատության է ենթարկում իշխանության գործելաոճը, հատկապես եկեղեցական տոնի օրը տեղի ունեցած միջադեպն ու դպրոցական աշակերտի կալանավորումը։ Նա սա համարում է վախի մթնոլորտի տարածման փորձ և ընտրություններից առաջ «մոլդովական սցենարի» նախերգանք, որտեղ իշխող ուժը փորձելու է ասպարեզից հեռացնել իրական այլընտրանք ներկայացնող ուժերին։ Դիտարկվում է, որ իշխանությունը կիրառում է պատերազմի վախի գործոնը՝ որպես վերընտրվելու հիմնական գործիք, քանի որ սոցիալ-տնտեսական ոլորտում այլևս չի կարողանում համոզիչ փաստարկներ ներկայացնել հանրությանը։

Վերջում եզրահանգվում է, որ Հայաստանը հայտնվել է մի բարդ հանգույցում, որտեղ արտաքին ճնշումները միահյուսվում են ներքին լեգիտիմության խնդիրների հետ։ Իշխանությունն ամեն գնով փորձելու է պահպանել իր դիրքերը՝ օգտագործելով թե՛ հակառուսական քարոզչությունը, թե՛ ուժային կառույցների ճնշումները։ Բանախոսը նաև թերահավատություն է հայտնում ընդդիմադիր դաշտի որոշ ուժերի մարտավարության հարցում՝ նշելով, որ միայն միասնական ու գրագետ հաշվարկված քաղաքական պայքարով է հնարավոր փոխել ստեղծված վտանգավոր իրավիճակը, որտեղ պետականության հիմքերը դրվում են լուրջ փորձության տակ։